Cineuropa, segunda semana

O que non vos podedes perder esta semana:

Venres 10 de novembro

Beyond the sea: Somos fans confesos de Kevin Spacey pero coido que moito menos de Bobby Darin, si, ese que casou con Sandra Dee. Biopics e máis biopics. (I)

The white diamond: o documental de Herzog inmediatamente anterior a “Grizzly Man”, outra demostración de xenialidade e xuventude por parte do sexaxenario cineasta. (MP)

Sábado 11 de novembro

Infernal Affairs I e II, se inda seguides querendo ver filmes no CGAC aquí tedes do melloriño en cinema de policías dos últimos anos. A primeira é da que fixo un recente remake Martin Scorsese (The Departed) (I e MP)

Domingo 12 de novembro

Tempos de amor, xuventude e liberdade: o último traballo polo de agora do director Hou Hsiao-Hsien. Absolutamente imprescindíbel. (MP)

Luns 13 de novembro

Workingman’s death: documental de Michael Glawoger sobre as difíciles condicións de traballo de distintos grupos de persoas. Cinematograficamente brillante, humanamente necesario. (MP)

Martes 14 de novembro

Simpathy for Mrs. Vengeance, se inda non a viches no teu proveedor p2p no podes perder esta filme que fecha a triloxía sobre a vinganza do impresionante realizador surcoreano Park Chan-wook. (I e MP)

Mércores 15 de novembro

Rampo negro, e máis terror oriental, desta volta cheo de misterio da man do pai da novela policíaca xaponesa, Rampo Edogawa. (I)

Lights in the dusk: a nova película de Aki Kaurismaki. O raro sería que non fose boa. (MP)

Xoves 16 de novembro

The Flaming Lips: Fearless Freaks, cita ineludíbel para os amantes da boa música, o rock indie e os grandes espectáculos. (I)

L’enfer: Danis Tanovic (o de En terra de ninguén) leva ao cine un guión do defunto Krzysztof Kieslowski. Os títulos de crédito son extraordinarios; o resto non tanto, pero déixase ver con agrado e aínda por riba a protagonista é a sublime Emmanuelle Béart. (MP)

O ilusionista

O ilusionista é un conto europeo dos da vella escola, dos dos Irmáns Grimm ou Andersen. Un amor imposíbel, un malo sen sentimentos, maxia e ilusións. Neil Burguer asina unha obra de aprobado en tódo-los campos no seu primeiro filme de ficción.

Edward Norton é Eisenheim o ilusionista, un mago das ilusións que na Austria de principios do século XX impresiona á xente de Viena co seu espectáculo e cuia historia e trucos están rodeados de lendas e supersticións.

Paul Giamatti é o inspector de policía Uhl, que intentará descubri-los trucos e ilusións de Eisenheim para así complacer ó cruel e déspota Príncipe Leopoldo (Rufus Sewell) que ambiciona facerse sexa como sexa co trono do seu pai, para así impor as súas ideas ilustradas á súa maneira.

A última personaxe deste conto é a futura princesa a Condesa Sophie von Teschen ( Jessica Biel) e antigo amor de mocidade de Eisenheim.

Peter Burger válese de continuos flashbacks e elipses para ir fiando a historia e ir poñendo a tódo-los personaxes en contacto, sen que se faga nin pesado nin lioso. Un guión ben estructurado, dous actores de luxo como son Edward Norton e Paul Giamatti e outro dous que non desmerecen como son Jessica Biel e Rufus Sewell axudan a facer que o filme estea libre de tódo-los excesos que outras veces temos visto cando se intenta contar un conto con tintes de realidade.

O resultado final é un filme sinxelo e engaiolante a partes iguais, sen máis pretensións que as de contar un conto cheo de ilusións e amor verdadeiro.

A pregunta última: por que está este filme en Cineuropa? Bueno, supoño que será unha produción independente ou algo así.

Ifrit

Estreiteces en Cineuropa

O maior festival de cinema de Galicia non deixa de ser un cineclube un pouco máis grande do normal. Empezando porque a programación non se sabe ata a semana mesma de comezo e continuando po-la proxeccón de filmes en DVD.

As primeiras críticas foron para a programación que mistura filmes agardadísimos con outros que inda ninguén sabe que fan aí (as distribuidoras algo terá que decir) e inda por riba nada era fixo ata a penas dous días antes do comezo do festival no que apareceu o programa en formato pdf e pouco despois na páxina web (non foi ata o martes 7 que a xente se puido facer cun programa en papel, inda que fora dunha maneira pouco decente)

As seguintes críticas foron (e seguen sendo) para os novos recintos de proxección. Este ano ademáis dos xa habituais Teatro Principal, Salón-Teatro e Cine Yago engadíronse dúas localizacións máis: o CGAC e a Fundación Caixa Galicia. Onde está o pero? Pois que nestas dúas novas localizacións os filmes vense nun televisor con DVD, sentados en cadeiras e conservando o mesmo prezo. O dito, un cineclube grande, pero non por iso mellor.

E non só nas salas máis pequenas os filmes son en DVD, senon tamén nas localizacións clásicas se exhiben neste formato en troques do que tería que ser, o formato cinematográfico reglamentario. Estreiteces, si.

Por outra banda Miguel deixa un comentario no anterior post dicindio que a partir de hoxe as películas do ciclo João Cesar Monteiro van sen subtítulos. Se tal cousa acontece finalmente, sería bo que nos explicasen as razóns, porque eu xuraría que isto é un festival de cine, non unhas prácticas de lingua para estudantes de filoloxía e unha axudiña á comprensión dos diálogos non viría nada mal. Branca de neve, iso si, debe ir sen eles: a ausencia de rótulos é nese caso imprescindíbel.

Ós novos problemas súmanse os que non se arranxaron doutros anos, e isto xa non é tanto problema da propia organización de Cineuropa como da Concellería de Cultura e similares. Coller unha butaca boa no Teatro Principal é unha loteria, pois gran parte delas están desfondadas e ir ver un filme ó Cine Yago é un acto de valentía; un ollo na pequena pantalla e outro no teito e nas paredes para ver que non che caian enriba.

Xa son 20 edicións as que se levan celebrado de Cineuropa, pero agás algunha agradábel sorpresa o demáis parece que deixa moito que desexar e que queda moito traballo por facer para que Cineuropa se convirta nun festival de referencia ou cuns mínimos de calidade.

Cineuropa, primeira semana

As nosas recomendacións para esta primeira semana:

Forever: un documental apaixonante e cheo de vida malia xirar arredor dun cemiterio, o parisino de Père-Lachaise que acolle os restos dun feixe de ilustres defuntos. A mellor película vista a concurso no pasado Festival de Donostia, tanto que tivo a honra de non recibir ningún premio. Dirixe a peruano-holandesa Heddy Honigmann (MP)

La battaglia di Algeri: a mellor maneira de homenaxear ao recentemente falecido Gillo Pontecorvo é revisar esta descarnada e contundente obra mestra a proba de estómagos (estupidamente) eurocéntricos. (MP)

Monday: yakuzas, violencia, acción, humor, unha historia que empeza po-lo final… Esperemos que sexa un bo comezo desta edición de Cineuropa. (I)

Hana yori mo naho: un samurai que non quere selo é o personaxe principal creado por Hirokazu Koreeda para un filme imperfecto pero cheo de ideas suxestivas. A outra boa película do Festival de Donostia, honrada tamén pola súa ausencia do palmarés. (MP)

Leonard Cohen: I’m your man: nin idea que non a vin, pero é Leonard Cohen. (MP)

Time: Para os fans do director coreano Kim Ki-duk chega a súa última película na que volve despregar todo o seu dramatismo, sensualidade e carga psicolóxica. Unha moza fai unha operación de cara para muda-lo seu aspecto e a partir de ahí as reaccións sucédense sen parada. Para os despistados decir que non ten nada que ver con Cara a cara de John Woo. (I)

Sesión dobre Godard: La chinoise e Vivre sa vie. Sobran as explicacións. (MP)

O ilusionista: Neil Burger dirixe no seu segundo filme a Edward Norton e a Paul Giamatti con música de Philip Glass. Parece unha aposta segura (I)

2 filhos de Francisco: esforzado biopic sobre os irmáns Zezé di Camargo e Luciano, branda dupla sertaneja tan esquecíbel coma o propio filme. Un exitazo no Brasil. Hai que vela para poder preguntarse logo que fai este bodrio dentro desta programación. (MP)

Nang Nak: Terror tailandés, haberá que botarlle un ollo, inda que xa ten os seus anos (é de 1999) (I)

Derecho de familia: a nova de Daniel Burman, o autor de “El abrazo partido”. Vén con boas referencias do seu pase no Festival de Valladolid. (MP)

The Host: Cinema coreano de terror con monstro. O terror psicolóxico dá paso ós efectos especiais da man dos neo celandeses Weta Digital. Dende o Festival de Cannes, pasando po-lo de Sitges, chega a Cineuropa con tóda-las cartas para ser un éxito. (I)

Que non se diga que non hai onde elexir. Para tódo-los gustos.